Geen social media, geen boek, geen speech, geen column gebruikt de heldhaftige woorden niet. Het begrip vrouwelijk leiderschap - want een begrip ìs het - komt in onze hedendaagse media eindeloos veel voor. In geprezen, bekritiseerde, bewierookte en uitgeholde vorm. In mijn ogen zijn het twee intrigerende woorden: vrouwelijk leiderschap.

Trigger
Het woord ‘leiderschap’ triggert mij sinds jaar en dag. Van held op het paard, tot vader, tot sportman, tot CEO, tot vriendelijke behulpzame meneer op straat. Allemaal van het mannelijk geslacht, geen vrouw te bekennen. In mijn bekrompen wereld. Mannen zijn leiders en leiders zijn mannen.

En dan ontwaak ik. Rijkelijk laat, veel te laat, hoor, zie en voel ik in de luwte de vrouwelijk leider. Tot de jaren ’80 en ’90 opereren zij voornamelijk buiten de schijnwerpers. Wederom in mijn bekrompen wereld. Vrouwelijke politici, de vrouwen die weer gaan werken nu hun kinderen het ouderlijk huis verlaten. Ze schudden aan de boom van erkenning.

Ogen langzaam open
Begin 2000 gaan mijn ogen verder open. Langzaam en nog half gesloten, wakker wordend.
Inmiddels zelf afgestudeerd en aan het werk, is leiderschap nog hoofdzakelijk toebedeeld aan mannen. Dat ik met mijn oogkleppen niet in de gaten heb, dat persoonlijk leiderschap net zo goed vrouwelijk leiderschap kan zijn, dringt dan nog niet tot mij door.

Wanneer ik écht wakker wordt, recht tegen de zon inkijkend, is in 2005.

Genegeerd
Ik zit met mijn man in een bankkantoor in het Midden Oosten van Azië. Wij zijn daar om de financiën te regelen in het land waar wij zijn neergestreken met het gezin. Om te wonen en te werken.
De bankmeneer richt zich tijdens zijn zakelijke conversatie uitsluitend tot mijn man. Hij krijgt koffie en wordt met alle egards ontvangen. En ik zit erbij en kijk er naar. Waarom ben ik hier? Als wat? Ik voel mijn bloed koken. Ik krijg geen koffie en wordt volledig genegeerd, helemáál op inhoud. En niet vijf minuten, maar gedurende het gehele gesprek van twee uur. Mijn man wordt onrustig en heeft verdomd goed in de gaten wat er in mij omgaat. Ik wil mijn vrouwelijk leiderschapsrol pakken, maar besef dat ik omwille van mijn man geen scène kan maken. Maar mensen kinderen, wat had ik dat graag gedaan.

Eigen keuze
Lang verhaal kort: vanaf die dag in het bankkantoor heb ik mijn ogen wagenwijd open staan. Zij richten zich op vrouwelijk leiderschap, in welke vorm dan ook, vol het universum in. Van vrouwen die carrière maken, waar ook ter wereld, tot aan vrouwen die er voor kiezen thuis te blijven bij hun gezin. Maar altijd in de volle bewustwording, dat – in alles wat zij doen  - dat hun eigen keuze is.

Die eigen keuze om als vrouw zelf te beslissen wat je doet of nalaat, dat maakt leiderschap vrouwelijk. In welke omstandigheid dan ook. Na enkele decennia kan ik dat met volle overtuiging zeggen. Is dat bankkantoor toch nog ergens goed voor geweest.